SOSYO-EKONOMİK YAPI

Sosyo-ekonomik hayatın en önemli ögesi nufüstur. Ahlat'ın nüfusu dışarıya göç vermesine rağmen sürekli artmaktadır. Bilhassa nüfus hareketlerinin köyden kente doğru olması nedeniyle şehir nufüsu daha bariz yükselmektedir.

Tablodan görüldüğü gibi, Ahlat'ın nüfus artışı doğal bir gelişim göstermiştir.   İkinci Dünya Savaşı   yıllarında    nüfus oldukça az artmıştır. Bunun nedeni erkek nüfusunun askerde olması ve günün  şartları içerisinde gelişen fakirlik ve hastalıklar dolayısıyla ölüm oranının yükselmesidir. İkinci Dünya Savaşından sonraki yıllarda ise artışlar tekrar bir yükselme göstermektedir ki, bunda doğal artışla birlikte Ahlat'a Kafkas ve İran muhacirlerinin yerleştirilmesi etkili olmuştur.

Son yıllardaki artışların nedeni ise genellikle iç göçtür. Komşu illerden oldukça az göç alan Ahlat merkezine köylerden oldukça fazla nüfus hareketi geröekleşmiştir. Ahlat'tan ise daha çok İstanbul, İzmir, Bursa, İzmit, Antalya, Adana, Mersin Manisa, Aydın ve Ankara gibi illere göç hareketi gözlenmektedir.

TARIM VE HAYVANCILIK

Tarım ve hayvancılık faaliyetleri en önemli geçim kaynağıdır. Yaz aylarının kurak geçmesi ve sulanabilir tarım alanlarının azlığı nedeniyle çok geniş bir arazide nadaslı kuru tarım yapılır. Özellikle tahıl, patates, yem bitkileri, baklagiller ve şeker pancarı üretilemektedir.

Kuru tarım alanlarında buğday ekimi ön planda iken, sulu tarım alanlarında şeker pancarı ve patates ekimi daha yaygındır. İstatitiki bilgide patates üretimi 1999 yılı itibariyle şeker pancarınından fazla görünüyorsa da, yıllar itibariyle ortalama olarak şeker pancarı daha çok üretilmektedir. Ahlat'ta üretilen şeker pancarı Muş ve Erciş Şeker Fabrikalarında

       Ahlat tarih itibariyle meyveleriyle de ünlüdür. Ahlat'ta yetiştirilen meyvelerin komşu ülkelere ihraç edildiği bilinmektedir. Katip Çelebi Ahlat'ın ikliminin mutedil, bağlık ve bahçelik bir şehir olduğunu, kayısı ile elmasının meşhur olup, Azerbaycan ve Şirvan'da arandığını bildirmektedir.

     Ahlat'ta herçeşit sebze üretimi yapılmakta olup, üretilen sebzeler taze olarak tüketildiği gibi, konserve yapılarak veya kurutularak ev ekonomisi çerçevesinde değerlendirilmektedir. Konserveciliğin gelişmesi durumunda bölgenin ihtiyacını karşılayabilecek bir sebze üretimine ulaşacak potansiyel mevcuttur.